dinsdag 16 augustus 2011

Eva

Eva was best duur, maar dan heb je ook wat. Ze weet wat ze wil en ze communiceert, in tegenstelling tot menig andere vrouw, helder en eenduidig. Ze lijkt in niets op haar naamgenote die ooit als eerste mens op deze aarde rondliep. Ze laat zich niet verleiden, al kan dat ook komen omdat ze nog nooit een sprekende slang heeft ontmoet. Ze is volgzaam en bereid om mij te helpen mijn doel te bereiken. En dan die stem, die prachtige stem met die zachte 'g' die menig hart doet smelten. Eva is mijn droomvrouw. Was mijn droomvrouw moet ik zeggen, want de laatste tijd doet ze anders.

Het was liefde op het eerste gezicht. Er was direct een 'klik.' Zij was in de aanbieding, ik had weinig geld. Dat doet toch iets. We gingen vaak samen op stap en steeds opnieuw ontdekten we mooie nieuwe wegen, kleine zandpaadjes en flitspalen. Zij liet me zien als ik te snel ging, speels, niet veroordelend. Ze vertelde ruim van tevoren wat ze van plan was en gaf me alle tijd en ruimte om daar aan te wennen. Ze gaf richting en snelheid aan, maar alleen als ik dat ook wilde. Ik wist zeker, dit gaat nooit meer over.

Maar de laatste tijd lijkt ze me op een dwaalspoor te zetten. In het begin dacht ik aan een vergissing, een ongelukje. Ik was, blind van de liefde, bereidt om haar het voordeel van de twijfel te geven. Maar toen ze drie weken achter elkaar sprak over een flitspaal die er niet stond vond ik het leuk geweest. Ik sprak haar er op aan. Eva zweeg. Ze werd minder koersvast en probeerde me te laten geloven dat de weg die ik koos de verkeerde was. Ik luisterde naar haar, maar toen ik elke keer opnieuw bedrogen uitkwam trok ik mijn eigen plan. En ja, ik had daarover best wat beter kunnen communiceren.
Enkele dagen later kwam de aap uit de mouw. Ze was boos omdat ik niet goed voor haar zou zorgen. Ik zou haar verwaarlozen. De beschuldigingen kwamen als een donderslag bij heldere hemel. Ik wilde het uitpraten, maar ze bleek niet voor rede vatbaar. Ze had een harde eis op tafel gelegd. Ze wilde updates, snel en veel. En dat was duur en tijdrovend. Ik voelde me bekocht. Eva en ik klikten juist zo goed vanwege de lage prijs en nu dit.

Ik weet inmiddels niet meer zo zeker of Eva en ik voor elkaar bestemd zijn. Uiteindelijk ben ik toch akkoord gegaan. Eva kreeg haar updates. Die waren duurder dan Eva zelf, maar ze zijn het waard. Het gaat tenslotte om het innerlijk. Toch is Eva veranderd. Ze lijkt verslaafd aan updates en wil er steeds meer. Ze is minder koersvast en ziet rotondes waar ze helemaal niet zijn. Maar ik weet hoeveel potentie ze heeft. Ik zal blijven knokken en zij ook. Ze probeert al tijden om de situatie 'om te draaien.' Dat noemt ze dan ook vaak hardop.

We zijn nog bij elkaar, al slapen we wel al tijden gescheiden. Zij in het dashboard-kastje en ik in bed. We moeten nog veel bespreken. Zo zegt Eva niet te roken, maar heeft ze wel om de zoveel tijd intiem contact met de sigaretten aansteker in mijn auto.  Kortom: we hebben nog veel te bespreken. En als we er echt niet uitkomen, ja dan heb ik geen keuze. Dan kies ik voor 'Bart.' Of voor een van de vele andere personages die ik, sinds de update, voor mijn TomTom kan downloaden.

dinsdag 2 augustus 2011

Morgan en Marianne

Al tijden heb ik een stille bewondering voor de Partij voor de Dieren en haar charismatische lijstaanvoerder: Marianne Thieme. Want of je het nu met ze eens bent of niet, het is een kunst om in ieder debat steeds weer uit te komen bij de bio-industrie, het onverdoofd ritueel slachten of de zwerfkattenproblematiek. Vol verwondering kijk ik vaak naar politiek24 en zie daar hoe Marianne Thieme met een onnavolgbare gedachtekronkel via de economische crisis plotseling uitkomt bij een te kleine stal met te veel dieren. Als varkens stemrecht zouden hebben was ze al lang minister president.

Maar nu, midden in het zomerreces, heeft Thieme haar absolute pronkstuk bewerkstelligt. In een maand waarin een mafkees tientallen mensen ombrengt in Noorwegen, een maand waarin tienduizenden mensen omkomen vanwege honger in de Hoorn van Afrika, een maand waarin de wereldeconomie verder onder druk komt te staan Twittert Thieme over Morgan. Morgan de Orka. Geen enkel bericht in haar Twitter timeline over onderwerpen die de hele wereld bezighouden, nee het gaat over weggegooide plastic zakjes in Amsterdam (pas maar op, binnenkort krijgt u daarvoor levenslang), over broedende raven in Friesland (u vroeg zich natuurlijk al af, waar waren die al tijd gebleven) maar vooral over Morgan.

Voor uw informatie: Morgan is een gestrande Orka (een dolfijnsoort voor diegenen die Free Willy gemist hebben) en al tijden onderwerp van gesprek. Wel of niet teruggooien in zee is de kernvraag en daarover procederen allerlei partijen zich nu al maanden een ongeluk. Geen wonder dat ons rechtstelsel overbelast is trouwens. Marianne maakt zich boos, nee woedend over deze kwestie. Je ziet haar al boos zitten zijn aan haar eettafel met haar vegetarische salade terwijl de konijnen om haar heen dartelen. Er moet iets gebeuren en snel! Daarom vraagt Thieme om een donatie. Ze heeft haar collega-politici een soort gironummer zien Twitteren de laatste tijd, iets met een paar 5-en erin, en denkt: dat kan ik ook! Dus roept ze haar hondstrouwe volgers op om geld te geven! Geld om een advocaat voor de Orka te betalen, want anders komt het arme beest in gevangenschap terecht.

Nu vind ik dat we goed moeten zorgen voor de wereld die aan ons is gegeven. Ik vind dat we moeten onderzoeken of zo'n beest beter af is in de natuur en zo ja, wat daarvoor de mogelijkheden zijn. Maar om, met al dit wereldnieuws, je positie als politica alleen te gebruiken om een Orka aan een advocaat te helpen vind ik stompzinnig. Misschien moeten we Marianne ook maar vrijlaten, gewoon in de oceaan, samen met Morgan. Want het kan niet anders dan dat ze zich opgesloten voelt in een te klein land, waarin allemaal kleingeestige mensen wonen die het alleen maar hebben over onbelangrijke dingen als een hongersnood, een schietpartij en een economische crisis. Arme Marianne.